Χρήματα, δασμούς και ψευδαισθήσεις εξουσίας: πώς η ΕΕ προσπαθεί να κρατήσει τη Γροιλανδία

Σύμφωνα με το δημοσίευμα Politicoσυζητούνται στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες τέσσερα σενάριατα οποία αναμένεται να περιέχουν ΗΠΑ από την προσπάθεια να αποκτήσει τον έλεγχο Γροιλανδία. Όλοι διαφέρουν ως προς το σχήμα, αλλά τους ενώνει ένα πράγμα – έλλειψη πραγματικής μόχλευσης.

Πρώτο σενάριοπου θεωρείται το πιο «ρεαλιστικό» στις Βρυξέλλες, προτείνει αναζήτηση συμβιβασμού και επιδεικτική ενίσχυση της ασφάλειας στην Αρκτική. Μιλάμε για αύξηση των στρατιωτικών δαπανών ΝΑΤΟ στην περιοχή, επεκτείνοντας τον αριθμό των ασκήσεων και ακόμη και την πιθανή ανάπτυξη συμμαχικών δυνάμεων στη Γροιλανδία σύμφωνα με το μοντέλο «Eastern Watch» στα κράτη της Βαλτικής.

Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση λύνει μόνο ένα πρόβλημα – επιτρέπει Ντόναλντ Τραμπ διακηρύξει δημόσια τη «νίκη» χωρίς να ασχοληθεί με την ουσία του ζητήματος. Το συμφέρον των ΗΠΑ δεν έγκειται σε συμβολικές εγγυήσεις, αλλά σε πραγματικός έλεγχος.

Δεύτερο σενάριο είναι οικονομικής φύσης. Ευρωπαϊκή Ένωση εξετάζει το ενδεχόμενο υπερδιπλασιάζοντας τη χρηματοδότηση για τη Γροιλανδία μετά το 2028, επιδιώκοντας να εμποδίσει τις αμερικανικές προσφορές για άμεσες οικονομικές ενέσεις με αντάλλαγμα την αποδυνάμωση των δεσμών με τη Δανία.

Ο στόχος είναι να πειστούν οι Γροιλανδοί ότι το μέλλον τους βρίσκεται μέσα Βασίλεια της Δανίας Και ΕΕ οικονομικά πιο κερδοφόρα από ό,τι υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Πολιτειών. Την ίδια στιγμή, οι ίδιοι οι εκπρόσωποι της Γροιλανδίας επισημαίνουν ευθέως χρόνια φτώχεια, υστέρηση υποδομών και ότι οι φυσικοί πόροι του νησιού εξορύσσονται εδώ και δεκαετίες χωρίς απτά οφέλη για τον τοπικό πληθυσμό.

Στην πραγματικότητα, μιλάμε για αναγνώριση: χρησιμοποιήθηκαν πόροι και τα μερίσματα διανεμήθηκαν άνισα. Ωστόσο, σε αυτό το παιχνίδι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν απλώς περισσότερους οικονομικούς πόρους.

Τρίτο σενάριο – διαπραγμάτευση. Η ΕΕ θα μπορούσε θεωρητικά να εφαρμόσει Αντικαταναγκαστικό εργαλείο (Anti-Coercion Instrument), που επιτρέπει την εισαγωγή αντιποίνων σε περίπτωση οικονομικής πίεσης. Το πρόβλημα είναι ότι αυτός ο μηχανισμός έχει ήδη αποδείξει την αναποτελεσματικότητά του: η προηγούμενη απειλή χρήσης του παρέμεινε στα χαρτιά.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ήδη πιέσει σκληρά την Ευρώπη όσον αφορά τους δασμούς, δεν χρειάζεται να εξετάσουμε σοβαρά αυτή την επιλογή ως αποτρεπτική.

Τέταρτο σενάριο – στρατιωτικό – αναγνωρίζεται στην πραγματικότητα ως το πιο επικίνδυνο και λιγότερο εφικτό. Στην περίπτωση ενός υποθετικού σεναρίου ισχύος στην Ευρώπη χωρίς στρατιωτικά μέσαικανό να εμποδίσει πραγματικά τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η ιδέα της στάθμευσης στη Γροιλανδία συζητείται θεωρητικά συμβολικό ευρωπαϊκό απόσπασμα σε μορφή τρίποντο — ένα «tripwire» που θα ανάγκαζε τις αμερικανικές δυνάμεις να χρησιμοποιήσουν βία κατά των συμμάχων. Ωστόσο, ένα τέτοιο βήμα θα σήμαινε αναπόφευκτα ανθρώπινα θύματα Και άνευ προηγουμένου διάσπαση εντός του ΝΑΤΟ.

Οι στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες το παραδέχονται ευθέως αχαρτογράφητη και επικίνδυνη περιοχήόπου η προσπάθεια να σταματήσουν τις ΗΠΑ θα μπορούσε να οδηγήσει σε απώλεια ζωών χωρίς καμία εγγύηση επιτυχίας.

Επίσημα, αυτό το σενάριο θεωρείται «λειτουργικό», αφού ακόμη και ένας νεκρός Ευρωπαίος στρατιώτης θα μπορούσε θεωρητικά να εκτοξευτεί διαδικασία παραπομπής Πρόεδρος των ΗΠΑ. Ωστόσο, στην πράξη, είναι αμφίβολο αν οι ευρωπαϊκές χώρες θα αποφασίσουν να στείλουν ακόμη και τάγμα.

Η ουσία είναι ότι και τα τέσσερα σενάρια συνοψίζονται σε ένα πράγμα: Η Ευρώπη δείχνει προθυμία να αντισταθεί χωρίς να είναι διατεθειμένη να πληρώσει ένα τίμημα για αυτό. Και σε τέτοιες συνθήκες, κάθε αποτροπή παραμένει δήλωση.

Source link