Συνδικάτο Αθηνών: «Απογοητευτικό το τέλος των 3 ευρώ στα δέματα από κινεζικές πλατφόρμες»

Συνδικάτο Αθηνών στη δήλωσή του τόνισε ότι η απόφαση Συμβούλιο υπουργών ΕΕ σχετικά με την εισαγωγή της συλλογής των πάντων 3 ευρώ για δέματα που φτάνουν από ασιατικές πλατφόρμες είναι ανεπαρκές και απογοητευτικό μέτρο.

Στη συνέχεια η δήλωση αναφέρει: «Το ελάχιστο τέλος των τριών ευρώ δεν αποκαθιστά σε καμία περίπτωση τις συνθήκες θεμιτού ανταγωνισμού με ευρωπαϊκές και ελληνικές επιχειρήσεις.

Βασική προϋπόθεση παραμένει η φορολόγηση του πρώτου ευρώ. Χωρίς αυτό, η ανεξέλεγκτη ροή αγαθών από τρίτες χώρες θα συνεχίσει να υπονομεύει την εγχώρια αγορά, οδηγώντας στο κλείσιμο άνω του 50% των ελληνικών επιχειρήσεων.

Χρειαζόμαστε πραγματικές υποχρεώσεις, σαφείς τεχνικές εγγυήσεις και πραγματικές επιθεωρήσεις. Όχι ημίμετρα.

Η αγορά δεν θα ανεχθεί περαιτέρω καθυστερήσεις. Η άμεση επιβολή δασμών στο πρώτο ευρώ δεν είναι επιλογή, είναι ο μόνος τρόπος».

Εκδοτικό σχόλιο

Η απόφαση της ΕΕ να περιοριστεί σε ένα συμβολικό τέλος 3 ευρώ για δέματα από ασιατικές πλατφόρμες – πρώτα απ ‘όλα κινέζικα – δεν φαίνεται απλώς αδύναμο, αλλά ειλικρινά επιδεικτικό. Δεν πρόκειται για υπεράσπιση της αγοράς ή για προσπάθεια αποκατάστασης του θεμιτού ανταγωνισμού, αλλά για χειρονομία επίδειξης, σχεδιασμένη να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση μιας αντίδρασης.

Αυτό υποδεικνύεται άμεσα από Συνδικάτο Αθηνώνονομάζοντας ένα μέτρο μισό μέτρο. Και δεν υπάρχει λόγος να διαφωνούμε εδώ: τρία ευρώ δεν αλλάζουν τίποτα – ούτε το μοντέλο τιμολόγησης, ούτε τα logistics, ούτε η θεμελιώδης φορολογική ανισότητα μεταξύ ευρωπαϊκών καταστημάτων και κινεζικών πλατφορμών.

Το βασικό πρόβλημα παραμένει το ίδιο – χωρίς φορολογία ή δασμούς στο πρώτο ευρώ. Ενώ έχει φύγει, η αγορά συνεχίζει να κατακλύζεται από εμπορεύματα τρίτων χωρών χωρίς ΦΠΑ, χωρίς πραγματικούς τελωνειακούς φραγμούς και χωρίς πλήρη έλεγχο. Υπό αυτές τις συνθήκες, η συζήτηση για «θεμιτό ανταγωνισμό» μοιάζει με κοροϊδία των ευρωπαϊκών και ελληνικών μικρών επιχειρήσεων.

Οι Βρυξέλλες επισημαίνουν τη «μελλοντική λύση» – την εισαγωγή του ΦΠΑ από το δεύτερο εξάμηνο του 2026. Επίσημα, αυτό είναι ένα βήμα μπροστά. Ουσιαστικά καθυστέρηση. Για τις συναλλαγές, δύο χρόνια δεν είναι μια παύση, αλλά μια πρόταση. Σε αυτό το διάστημα, χιλιάδες ακόμη καταστήματα θα κλείσουν και ο καταναλωτής θα συνηθίσει επιτέλους το μοντέλο «φθηνό, γρήγορο και χωρίς υποχρέωση».

Υπάρχει όμως και μια δεύτερη πλευρά, για την οποία η ΕΕ προτιμά να μιλάει ψιθυριστά. Φόροι και δασμοί χωρίς πραγματικό έλεγχο ενεργοποιούν αυτόματα το λαθρεμπόριο. Ειδικά σε χώρες όπως Ελλάδαόπου παράλληλοι δίαυλοι συναλλαγών υπάρχουν όχι στη θεωρία, αλλά εδώ και δεκαετίες.

Φόροι vs λαθρεμπόριο

Η Ελλάδα δεν είναι μια αφηρημένη αγορά. Εδώ μεγάλη κινεζική εμπορική κοινότηταέχει ενσωματωθεί εδώ και καιρό σε αλυσίδες χονδρικής και λιανικής. Αυτά τα δίκτυα είναι εξαιρετικά στο να παρακάμπτουν τυπικά εμπόδια: κατακερματισμός αποστολών, πλασματική διαμετακόμιση, αντικατάσταση κωδικών προϊόντων, γκρίζες αποθήκες εντός της ΕΕ, εταιρείες «χάρτου» και μεσάζοντες.

Το αποτέλεσμα είναι ένα παράδοξο, αλλά εντελώς προβλέψιμο. Οποιαδήποτε επίσημη αυστηροποίηση χωρίς έλεγχο επηρεάζει κατά κύριο λόγο τις νομικές δραστηριότητεςπου πληρώνει φόρους, ενοίκια, τέλη και δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά τη «δημιουργική επιμελητεία». Όσοι εργάζονται ήδη στη γκρίζα ζώνη απλώς προσαρμόζονται.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο ΦΠΑ από μόνος του δεν αποτελεί προστασία της αγοράς. Ακόμη και με τον φόρο, οι κινεζικές πλατφόρμες διατηρούν συστημικά πλεονεκτήματα—επιδοτούμενα logistics, κλίμακα, ντάμπινγκ και χαλαρές απαιτήσεις πιστοποίησης. Στο τέλος θα πληρώσει ο αγοραστής και όχι ο πωλητής, αφού απλώς ο φόρος θα περιλαμβάνεται στην τιμή.

Χωρίς πραγματικά καθήκοντα, τεχνικά εμπόδια και, το πιο σημαντικό, αυστηρό τελωνειακό έλεγχο όλη αυτή η πολιτική μετατρέπεται σε μίμηση. Οι φόροι χωρίς έλεγχο δεν είναι προστασία, αλλά άμεσο κίνητρο για την ανάπτυξη του σκιώδη κύκλου εργασιών.

Η Ελλάδα έχει ήδη ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο – καύσιμα, τσιγάρα, αλκοόλ, ηλεκτρονικά. Κάθε φορά το σχήμα είναι το ίδιο: επίσημη αυστηροποίηση συν πραγματική αδυναμία ελέγχου. Το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο – Η νόμιμη αγορά συρρικνώνεται, η παράνομη αγορά μεγαλώνει.

Ως εκ τούτου, οι απαιτήσεις των επαγγελματικών ενώσεων γίνονται πιο αυστηρές και ειλικρινείς: ΦΠΑ και δασμοί από το πρώτο ευρώ, συν πραγματικές επιταγές. Όχι επειδή η επιχείρηση είναι «άπληστη», αλλά επειδή χωρίς αυτήν δεν μιλάμε για ανταγωνισμό, αλλά για αργή και ελεγχόμενη διάλυση του ευρωπαϊκού λιανικού εμπορίου.

Στο μεταξύ, η αγορά λαμβάνει ένα σαφές μήνυμα: μπορούμε να συνεχίσουμε. Και αυτό είναι μάλλον το πιο ειλικρινές συμπέρασμα από όλη αυτή την ιστορία.

Source link