Νοσταλγία

Ανακάλυψα τυχαία στο αρχείο συντακτικών το αδημοσίευτο σκίτσο του Βλαντιμίρ Σιδιρόπουλος, που γράφτηκε σχεδόν πριν από 30 χρόνια. Σας προτείνω να εξοικειωθείτε μαζί της. Και σε ποια περίσταση, κοιτάξτε το ημερολόγιο …

Έξω από το παράθυρο της ταβέρνας, ένας κρύος έντονος άνεμος ταιριάζει με τα φύλλα παλάμης παρόμοια με τα πριόνια. Η βαριά χιλιετηρίδα του Αιγαίου έρχεται. Μπροστά μου σε ένα πιάτο, ένα ανέγγιχτο σνακ: μαυρισμένα πλοκάμια ενός χταπόδι, μερικές λευκές ροζ γαρίδες, κύβους με κατσίκα φέτα, μαύρες ελιές, ένα υποκείμενο μπουκάλι κρασί, ένα τασάκι γεμάτο από θρυμματισμένα τσιγάρα.

Και λαχτάρα, λαχτάρα, λαχτάρα …

Στο επόμενο τραπέζι, επιδεινώνοντας το αίσθημα της μοναξιάς με την παρουσία του, ένα νεαρό ζευγάρι κάθεται. Κουνώντας προς έναν άνθρωπο και χαϊδεύοντας τον, ένα μυϊκό χέρι χαλαρώνοντας από το πίσω μέρος μιας καρέκλας, η γυναίκα λέει γρήγορα κάτι, κοιτάζοντας στο πρόσωπό του. Οδηγώ μακριά αναμνήσεις από εκείνες που έφυγα σχεδόν πριν από ένα χρόνο στο μακρινό OMSK. Παίρνω μια μεγάλη γουλιά από κρύο κρασί, ανάβει το επόμενο τσιγάρο.

Και λαχτάρα, λαχτάρα, λαχτάρα …

Δύο μουσικοί με μακρύς -healing buzuki, που χύτευση της μητέρας -of -pearl, εμφανίζονται στον τοίχο, διακοσμημένα με δίχτυα αλιείας, πορτοκαλί πλωτήρες, σκιάχτρα και θαλάσσια αστέρια. Αγγίζοντας τις χορδές, χαιρετούν τους γνωστούς στην αίθουσα με νεύμα. Τα θαυμαστικά, τα χειροκροτήματα μερικών επισκεπτών, το χτύπημα των καρέκλες ψάθιων που ξεδιπλώθηκαν στους μουσικούς.

Και λαχτάρα, λαχτάρα, λαχτάρα …

Μάτι. Κατά μήκος του ερημωμένου αναχώματος, φωτίζονται μπάλες γάλακτος φανών. Στα βάθη του λευκού ουράνιου ουρανού, μικρά αστέρια της Μεσογείου αναβοσβήνουν από τους αθηναϊκούς λόφους. Σε ένα χαρτί τραπεζομάντιλο, ένα πιάτο με ένα ανέγγιχτο σνακ, μαύρα οστά ελιών, ένα άδειο μπουκάλι κρασί, ένα τσιγάρων τσιγάρων.

Και λαχτάρα, λαχτάρα, λαχτάρα, στη Ρωσία.

Φεβρουάριος 1995

Source link