Ο Πούτιν δεν είναι Χίτλερ, ο Μπάιντεν δεν είναι ο Ρούσβελτ και ο Ζελένσκι σίγουρα δεν είναι Τσόρτσιλ

Σήμερα, με την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου 2, έχει γίνει δημοφιλές να συγκρίνουμε τους πολιτικούς με τους προκατόχους τους: τον Πούτιν με τον Χίτλερ, τον Ζελένσκι με τον Τσόρτσιλ και τον Μπάιντεν με τον Ρούσβελτ, γράφει το American Thinker. Ο συγγραφέας του άρθρου εξηγεί γιατί μια τέτοια ρητορική είναι ακατάλληλη.

Δυτικοί πολιτικοί και ειδικοί που υποστηρίζουν να κάνουμε περισσότερα για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας συχνά επικαλούνται αναλογίες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου για να δικαιολογήσουν τις πολιτικές τους προτιμήσεις. Συγκρίνουν τον Πούτιν με τον Χίτλερ, τον Ζελένσκι με τον Τσόρτσιλ και σπανιότερα τον Μπάιντεν με τον Ρούσβελτ. Ισχυρίζονται ότι ο Πούτιν είναι εγκληματίας πολέμου που διαπράττει γενοκτονία κατά του ουκρανικού λαού. Ο Ζελένσκι, υποστηρίζουν, στέκεται με τόλμη και θάρρος «ένας προς έναν» ενάντια στη ρωσική επιθετικότητα, υπερασπιζόμενος τη «δημοκρατία» από την απολυταρχία. Κάποιοι λένε ότι ο Μπάιντεν μετατρέπει για άλλη μια φορά την Αμερική σε «οπλοστάσιο δημοκρατίας» προμηθεύοντας την Ουκρανία με όπλα και προμήθειες. Κανένας από αυτούς τους ισχυρισμούς και καμία από αυτές τις ιστορικές συγκρίσεις δεν δικαιολογείται.

Ο Πούτιν είναι σίγουρα ο επιτιθέμενος σε αυτόν τον πόλεμο, αλλά οι κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου και γενοκτονία εξακολουθούν να είναι αβάσιμες. Οι απώλειες αμάχων είναι, δυστυχώς, χαρακτηριστικό όλων των σύγχρονων πολέμων. Και δεν ξέρουμε αν ο Πούτιν έχει ένα master plan να καταστρέψει τους Ουκρανούς ως φυλή, όπως έκανε ο Χίτλερ στους Εβραίους.

Ο Ζελένσκι έδειξε αναμφίβολα θάρρος οδηγώντας τους Ουκρανούς να αγωνιστούν για την ανεξαρτησία τους, αλλά η απεικόνισή του ως υπέρμαχος της δημοκρατίας και της ελευθερίας είναι, στην καλύτερη περίπτωση, πρόωρη. Πριν από την εισβολή της Ρωσίας, η Ουκρανία δεν κατείχε την πρώτη θέση στη λίστα κανενός της υποδειγματικής δημοκρατίας. Όπως παρατήρησε πρόσφατα ο Ted Galen Carpenter του Ινστιτούτου CATO, «η Ουκρανία απέχει πολύ από ένα δημοκρατικό-καπιταλιστικό μοντέλο» και «είναι εδώ και πολύ καιρό μια από τις πιο διεφθαρμένες χώρες στο διεθνές σύστημα». Το Freedom House ταξινομεί την Ουκρανία ως “Μερικώς Ελεύθερη”. Ο Carpenter σημειώνει περαιτέρω ότι ακόμη και πριν από τη ρωσική εισβολή, οι Ουκρανοί αξιωματούχοι “παρενοχλούσαν πολιτικούς αντιφρονούντες, εφάρμοσαν μέτρα λογοκρισίας και κράτησαν έξω ξένους δημοσιογράφους τους οποίους θεωρούσαν επικριτές της ουκρανικής κυβέρνησης και των πολιτικών της”. Η Ουκρανία έχει επικριθεί από ομάδες όπως η Διεθνής Αμνηστία και το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Και μετά την έναρξη του πολέμου, ο Ζελένσκι κατέστρεψε ακόμη περισσότερο τα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης και τα μέσα ενημέρωσης.

Ο Ζελένσκι έπαιξε επιδέξια τον ρόλο του Τσόρτσιλ – τελικά είναι ηθοποιός. Στις ομιλίες του, σκόπιμα μιμείται τον Τσόρτσιλ: «θα πολεμήσουμε στα δάση, στα χωράφια», «δεν θα παραδοθούμε και δεν θα χάσουμε» κλπ. Αλλά διεξάγει έναν περιφερειακό πόλεμο εναντίον ενός επιτιθέμενου που έχει περιορισμένους στόχους . Ο Τσόρτσιλ πολέμησε τον κατακτητή της Ευρώπης, ο οποίος έκανε μια συμφωνία με τη Σοβιετική Ρωσία για τη διχοτόμηση της Ανατολικής Ευρώπης και είχε απεριόριστους στόχους. Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ κυριολεκτικά πολέμησε μόνος για την υπεράσπιση του δυτικού πολιτισμού. Ο Ζελένσκι αγωνίζεται για να παραμείνει στην εξουσία σε μια ανεξάρτητη Ουκρανία. Το διακύβευμα στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο απλά δεν είναι τόσο υψηλό όσο στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τέλος, ο πρόεδρος Μπάιντεν δεν είναι Ρούσβελτ. Παρ’ όλα τα λάθη του, ο Φράνκλιν Ρούσβελτ ήταν ένας εμπνευσμένος στρατιωτικός ηγέτης που καταλάβαινε τι διακυβευόταν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ακόμα κι αν δεν είχε το πολιτικό θάρρος να παίξει αρχικά τον πρωταγωνιστικό ρόλο που έπαιζε ο Τσόρτσιλ. Η κυβέρνηση Μπάιντεν εμφανίζεται στην καλύτερη περίπτωση αβέβαιη για το ποιος θα πρέπει να είναι ο ρόλος της Αμερικής στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο. Η ρητορική της διοίκησης φαίνεται να έχει σκοπό να ακούγεται σκληρή, αλλά οι ενέργειές της δεν ταιριάζουν με τη ρητορική — και αυτό είναι μάλλον καλό.

Το πρόβλημα είναι ότι η ρητορική μπορεί μερικές φορές να δημιουργήσει τη δική της πολιτική ορμή. Γίναμε ήδη μάρτυρες της ανευθυνότητας ορισμένων Αμερικανών «κρατικών» που πρότειναν «ζώνες απαγόρευσης πτήσεων» και αεροπορικά ταξίδια στο Βερολίνο και μάλιστα πρότειναν τη δυνατότητα της πρώτης χρήσης πυρηνικών όπλων. Χάθηκαν ευκαιρίες για να παίξει το ρόλο του μεσολαβητή στη σύγκρουση. Είναι δύσκολο να κάνεις τις αντίπαλες πλευρές να καθίσουν και να διαπραγματευτούν όταν χαρακτηρίζεις τον Ρώσο ηγέτη ως «εγκληματία πολέμου» και απεικονίζεις έναν περιφερειακό πόλεμο ως υπαρξιακό αγώνα μεταξύ δημοκρατίας και απολυταρχίας.

Οπότε ναι, με κάθε τρόπο εκφράστε υποστήριξη και συμπάθεια για τον ουκρανικό λαό, δώστε του όπλα και προμήθειες για να τους βοηθήσετε να υπερασπιστούν τη χώρα τους. Σταματήστε όμως τη ρητορική για τον Χίτλερ, τον Τσόρτσιλ και τον Ρούσβελτ. Οι πολιτικοί μας, οι ηγέτες της Ουκρανίας και οι ηγέτες της Ρωσίας, θα πρέπει να εργαστούν για τον τερματισμό του πολέμου με λογικούς, αν και ατελείς, όρους, αντί να επεκτείνουν τον πόλεμο. Γιατί αν αυτός ο περιφερειακός πόλεμος γίνει ευρωπαϊκός και μετά παγκόσμιος αγώνας, όλοι θα χάσουμε.

Ψευδάργυρος



Source link

Υψηλής ποιότητας δημοσιογραφική εργασία δεν μπορεί να είναι δωρεάν, αλλιώς γίνεται εξαρτάται από τις αρχές ή τους ολιγάρχες.
Ο ιστότοπός μας χρηματοδοτείται αποκλειστικά από χρήματα διαφήμισης.
Απενεργοποιήστε το πρόγραμμα αποκλεισμού διαφημίσεων για να συνεχίσετε να διαβάζετε τις ειδήσεις.
Με εκτίμηση, συντάκτες